Lisiecka, Alicja

Lisiecka, Alicja (1931-2018) – literaturoznawczyni, krytyczka literacka, felietonistka.  

Kariera akademicka: Studia polonistyczne podjęła w 1951 r. na Uniwersytecie Warszawskim. W 1953 r. została  relegowana z uczelni (w związku z usunięciem z PZPR) i przez rok pracowała jako nauczycielka. Przerwaną edukację wznowiła w 1954 r., rok później uzyskując magisterium. Od tego roku związana z Instytutem Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk, początkowo jako aspirantka, następnie (od 1959) starsza asystentka. W 1960 r. obroniła w IBL doktorat przygotowany pod kierunkiem Stefana Żółkiewskiego, głównego promotora jej kariery i awansowała na stanowisko adiunktki. Pracowała tam do wyjazdu z Polski w 1969 r., przygotowując się do habilitacji, której jednak nie sfinalizowała. Następnie zatrudniona jako research fellow w London School of Economics and Political Science (1970-1973).

Wyjazdy zagraniczne: W 1969 r. wracając z pobytu w Wielkiej Brytanii, poprosiła o azyl polityczny w Berlinie Zachodnim. Wcześniej kilkukrotnie wyjeżdżała do państw Europy Zachodniej, min. w 1965 r. do Włoch, korzystając ze stypendium Ministra Kultury. Zamieszkała w Londynie, gdzie przez trzy lata wykładała w  London School of Economics and Political Science (1970-1973). Współpracowała również z Radiem Wolna Europa, publikowała książki oraz artykuły w prasie emigracyjnej. Z czasem jej działalność ulegała ograniczeniu w związku z pogarszającym się zdrowiem fizycznym i psychicznym. Do Polski wróciła w 1985 r. po długich pertraktacjach z władzami PRL.

Działalność społeczna i polityczna: W latach 1960-1962 była związana z „Nową Kulturą” (od 1961 zastępczyni redaktora naczelnego). Swoje teksty publikowała na łamach licznych czasopism min. „Trybuny Ludu”, „Życia Literackiego”, „Expressu Wieczornego” (w kraju) oraz „Wiadomości” i „Na antenie” (na emigracji). Współpracowała również z Radiem Wolna Europa. Należała do PZPR (1962-1969) i Związku Literatów Polskich (1962-1969 i od 1985).

Wyróżnienia i nagrody: za książkę” Norwid — poeta historii”, swoją niedoszłą rozprawę habilitacyjną otrzymała w 1973 r. nagrodę literacką Fundacji im. Kościelskich.

Zainteresowania badawcze, wybrane publikacje:  zajmowała się twórczością Cypriana Kamila Norwida oraz najnowszą literaturą polską. Jej dorobek obejmuje min. Problemy historyzmu Cypriana Norwida (praca doktorska, druk w dwóch częściach 1959 i 1961), Pokolenie „pryszczatych” (1964), Norwid — poeta historii (1973), Mandaryni i gryzipiórki. Wstęp do pamiętnika (1973), Przewodnik po literaturze krajowej (1975). W Ossolineum znajduje się jej bogata spuścizna epistolarna.