Głowacki, Janusz

Głowacki, Janusz (1938-2017) – pisarz, dramaturg, scenarzysta, wykładowca akademicki.

Kariera akademicka: po maturze (1955) podjął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie aktorskie w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej, obu tych kierunków nie ukończył. Następnie powrócił na Uniwersytet Warszawski, gdzie skończył studia polonistyczne (1961). Karierę akademicką realizował wyłącznie w Stanach Zjednoczonych, gdzie był stypendystą Uniwersytetu Iowa (1977, 1981, 1983) oraz wykładał w Bennington College (Vermont) i na Uniwersytecie Columbia (1990-1991). Odwiedzał również liczne amerykańskie uczelnie z wykładami gościnnymi, min. Uniwersytety Yale i Cornell. Jego działalność dydaktyczna koncentrowała się na literaturze i sztuce pisarskiej.

Wyjazdy zagraniczne: W 1975 i 1977 przebywał w Stanach Zjednoczonych, najpierw jako stypendysta Departamentu Stanu, następnie Uniwersytetu Iowa (International Writing Program) . Stan wojenny zastał go w Londynie, gdzie udał się w związku z premierą swojej sztuki. Zdecydował się pozostać na emigracji, osiadając w Stanach Zjednoczonych. Po przyjeździe (1982) wykładał w Bennington College (Vermont), od 1984 mieszkał w Nowym Jorku. Jako autor popularnych sztuk teatralnych odwiedził liczne kraje min. Francję, Rosję, Republikę Chińską (Tajwan). Zmarł w Egipcie w trakcie wyjazdu turystycznego.

Działalność społeczna i polityczna: był członkiem licznych stowarzyszeń min. Związku Literatów Polskich (1968-1983), polskiego (od 1981) i amerykańskiego PEN Clubu czy Stowarzyszenia Filmowców Polskich (w latach 1976-1978 prezes Koła Scenarzystów). W latach 1964-1981 był stałym współpracownikiem warszawskiej „Kultury”, jego felietony, recenzje i reportaże ukazywały się również na łamach wielu innych czasopism w Polsce i Stanach Zjednoczonych (min. New York Times). Publikował w drugim obiegu, w 1980 podpisał Apel 64 wzywający władze PRL do podjęcia rozmów ze strajkującymi stoczniowcami. Jego dramaty były tłumaczone na wiele języków i wystawiane w najważniejszych teatrach na całym świecie.

Wyróżnienia i nagrody: za swoją działalność artystyczną został wyróżniony licznymi nagrodami w Polsce i zagranicą min. American Theatre Critics Association Award (1987), Drama League of New York Playwriting Award (1987), Nagrodą Fundacji Alfreda Jurzykowskiego (1994),  Nagrodą Literacką Miasta Stołecznego Warszawy (2011). Odznaczony min. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2014).

Zainteresowania badawcze, wybrane publikacje:  autor licznych dramatów min. Polowanie na karaluchy (1990), Antygona w Nowym Jorku (1992), scenariuszy filmowych min. Rejs (1970, współautor), Trzeba zabić tę miłość (1972), prozy min. My sweet Raskolnikow (1977), Good night, Dżerzi (2010), jak również autobiografii Z głowy (2004).