Karpowicz, Tymoteusz

Karpowicz, Tymoteusz (1921-2005) – poeta, dramaturg, literaturoznawca, tłumacz, wykładowca akademicki. Jeden z wielkich ostatnich modernistów, wiodący poeta nurtu lingwistycznego.

Kariera akademicka: Studiował polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim. W trakcie studiów został asystentem prof. Tadeusza Mikulskiego. W 1973 r. obronił rozprawę doktorską zatytułowaną „Poezja niemożliwa. Model Leśmianowskiej wyobraźni”. Tego samego roku otrzymał zaproszenie ze Stanów Zjednoczonych na Uniwersytet w Iowa. Od 1978 r. objął katedrę literatury polskiej na Uniwersytecie Illinois w Chicago.

Wyjazdy zagraniczne: Stany Zjednoczone, (Iowa, Chicago), Niemcy (Berlin, Monachium, Ratyzbona).

Nagrody i wyróżnienia: Nagroda miesięcznika „Odra” i nominacja do Nagrody Literackiej „Nike” za „Słoje zadrzewne”, Nagroda Prezydenta Wrocławia (2000).

Wybrane publikacje: „Gorzkie źródła” (1957), „Kamienna muzyka” (1958), „Wracamy późno do domu” (1958), „Znaki równania” (1960), „Zielone rękawice” (1960), „W imię znaczenia” (1962), „Trudny las” (1964), „Odwrócone światło” (1972), „Słoje zadrzewne” (1999). Jego poezja została przetłumaczona na angielski, francuski, niemiecki, serbsko-chorwacki, słoweński, węgierski i włoski.