Skwarczyński, Henryk

Skwarczyński, Henryk (1952- ) – pisarz, dziennikarz, podróżnik.

Kariera akademicka: Absolwent studiów polonistycznych na Uniwersytecie Warszawskim (1977). Studia doktoranckie podjął w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. Przygotowywał rozprawę doktorską nt. „Obrazu amerykańskiej demokracji w pismach Alexisa de Tocqueville’a i Juliana Ursyna Niemcewicza”. Z Polski z przyczyn politycznych wyemigrował w 1980 r. – najpierw do Francji, następnie do Stanów Zjednoczonych. Początkowo pracował w sekcji Radia Wolna Europa w Nowym Jorku, następnie w czasie stanu wojennego jako korespondent „Głosu Ameryki” w Waszyngtonie. Później został wykładowcą w Defense Language Institute w Monterey w Kalifornii.

Wyjazdy zagraniczne: Europa, obydwie Ameryki, Afryka, Azja.

Działalność polityczna: szykanowany przez Służbę Bezpieczeństwa, jako uchodźca polityczny znalazł azyl we Francji, a następnie w Stanach Zjednoczonych.

Wybrane publikacje: książki: „Męka stawania się Amerykaninem” (1989), „Sweeney wśród słowików” (2000), „Słomiane morze” (2002), „Z Różą i Księżycem w herbie” (2004), „Uczta głupców” (2008), „Jak zabiłem Piotra Jaroszewicza” (2009), „O kulawym Misiu, Brennanie i czkawce” (2009), „Majaki Angusa Mac Og (2010); teksty publicystyczne w: „Nowym Świecie”, „Borussii”, „Nowym Państwie”, „Odrze”, „Przeglądzie Artystyczno-Literackim”, „Rzeczpospolitej”, „Templum Novum”, „Tyglu Kultury” i „Wyspie”.