Domańska, Ewa

Domańska, Ewa (1963- ) – historyczka, teoretyczka historiografii, metodolożka nauk humanistycznych, reprezentantka nowych nurtów w badaniach historycznych oraz transdyscyplinarnego i transdziedzinowego podejścia do budowania wiedzy o przeszłości, znajduje się w gronie dwóch procent najczęściej cytowanych naukowców wg Rankingu Stanforda.

Kariera akademicka: stopień naukowy doktora uzyskała na Wydziale Historycznym UAM w 1995 r. na podstawie rozprawy przygotowanej pod kierownictwem naukowym prof. Jerzego Topolskiego (UAM), prof. Haydena White’a (University of California at Berkeley i University of California at Santa Cruz) oraz prof. Franka Ankersmita (Rijksuniversiteit Groningen). Habilitację uzyskała w 2007 r., profesurę UAM w 2010 r., a profesurę zwyczajną nadano jej w 2016 r. Od 2002 r. jest profesorką wizytującą w Department of Anthropology / Archeology Center / Division of Literatures, Cultures and Languages / Department of History Stanford University (affilialted faculty w Center for Russian, East European & Eurasian Studies (CREEES)). Od 1987 r. zatrudniona na UAM.

Wyjazdy zagraniczne: Rijksuniversiteit Groningen (1992–1993), University of California at Berkeley (stypendystka Fundacji Fullbrighta 1995–1996), University of California at Santa Cruz (1997), Cornell University (1998), Stanford University (stypendystka Fundacji Kościuszkowskiej 2000–2001), Universität Bielefeld (2024).

Działalność społeczna i polityczna: członkini Academia Europaea (od 2024 r.), członkini Rady Akademickiej w Instytucie Nauk o Człowieku w Wiedniu (od 2023 r.), członkini zarządu „International Commission for the Theory and History of Historiography” (od 2022 r., w latach 2015–2022 przewodnicząca ICHTH), członkini korespondentka PAN, Wydział I Nauk Humanistycznych i Społecznych (od 2020), przewodnicząca Komisji Teorii i Historii Historiografii oraz Metodologii Historii przy Komitecie Nauk Historycznych PAN (od 2020).

Wyróżnienia i nagrody: Nagroda Honorowa im. Joachima Lelewela w uznaniu za wybitny wkład w naukę w dziedzinie nauk pomocniczych historii, historiografii i metodologii (2024), Złoty Krzyż Zasługi (2024) oraz Medal za Długoletnią Służbę (2023).

Zainteresowania badawcze, wybrane publikacje: współczesna teoria i historia historiografii, metodologia historii, porównawcza teoria nauk humanistycznych i społecznych, badania ekobójstwa i ludobójstwa, historia antropologiczna, postkolonialna i wielogatunkowa, historia nie–antropocentryczna i nieeuropejskie podejścia do przeszłości, Nekros. Wprowadzenie do ontologii martwego ciała (Warszawa 2017), Historia egzystencjalna. Krytyczne studium narratywizmu i humanistyki zaangażowanej (Warszawa 2012), Historie niekonwencjonalne. Refleksja o przeszłości w nowej humanistyce (Poznań 2006), Mikrohistorie: spotkania w międzyświatach (wyd. II Poznań 2005). Publikuje w językach polskim i angielskim, a jej prace przetłumaczone zostały m.in. na portugalski, chiński i ukraiński.